Er was een spraakmakende voetballer voor nodig die geen Nederlander bleek te zijn toen hij dacht dat hij de praktische gevolgen van de belachelijke Nederlandse wetten inzake de dubbele nationaliteit weer in de schijnwerpers moest zetten – en dit keer op de voorpagina’s.
Een groep voetballers, geboren en getogen Nederlanders, die besloten om te gaan voetballen voor het land waar hun vader of moeder vandaan kwam en daarbij de nationaliteit aannamen, hebben tot hun schrik ontdekt dat ze niet langer Nederlanders zijn.
Ook hun clubs waren zich er totaal niet van bewust dat ze buitenlanders zonder werkvergunning opstelden – extreemrechts zou hen illegale immigranten noemen als ze uien plukten in plaats van doelpunten te maken.
Als een Nederlander een tweede nationaliteit aanneemt, of dat nu is om te voetballen, om het gemakkelijker te maken om in het buitenland te wonen en te werken, of om kiesrecht te krijgen in het land waar hij momenteel woont, verliest hij in de meeste gevallen zijn Nederlandse paspoort.
Je krijgt dan bizarre situaties zoals de voetbalinternationals. Of wat te denken van de veelgeprezen ‘Nederlandse’ Nobelprijswinnaar van wie werd ontdekt dat hij toch geen Nederlander was omdat hij de Britse nationaliteit had aangenomen om voor een eer van de koning in aanmerking te komen.
Ze zijn uiteraard niet de enigen. Zoals Eelco Keij vorige week in het AD verwoordde: “Dit probleem is een stuk groter en heeft gevolgen voor veel meer Nederlanders”. Keij is voorzitter van de Stichting Nederlanders Buiten Nederland (SNBN), de stichting die strijdt voor de rechten van Nederlanders in het buitenland.
Het probleem van de dubbele nationaliteit is misschien wel het grootste campagneprobleem.
“Er lopen duizenden onwillige oud-Nederlanders rond”, zegt Keij. “Ze kunnen niet stemmen, ze verliezen de vrijheid om te reizen en voor hun bejaarde ouders in Nederland te zorgen – dit zijn slechts enkele van de gevolgen.”
Hetzelfde geldt uiteraard voor vreemdelingen die in Nederland wonen. Als ze willen kunnen stemmen – én belasting willen betalen – als ze in het land willen blijven zonder gedoe met een werkvergunning, moeten ze Nederlander worden en dat betekent in de meeste gevallen dat ze hun oorspronkelijke nationaliteit moeten opgeven.
Ik moet er hier op wijzen dat als je een langdurige Nederlandse partner hebt en hier woont, of het Nederlandse schoolsysteem hebt doorlopen en nu 18 bent, of de leeftijd van 65 jaar hebt bereikt, je beide kunt hebben. Maar voor de meeste mensen is het het ene paspoort of het andere.
Niet langer Brits
Ik ken stellen die hun Britse nationaliteit hebben opgegeven om Nederlander te worden, terwijl hun kinderen die nooit in Groot-Brittannië hebben gewoond beide hebben, een situatie die ronduit absurd is.
De SNBN heeft een spraakmakende campagne gevoerd om de aandacht te vestigen op de rechten van Nederlanders die toevallig in een ander land wonen, en heeft daarbij enkele overwinningen behaald. Nederlanders in het buitenland hebben nu bijvoorbeeld dankzij de campagne van de SNBN het recht om voor de senaat te stemmen.
In het regeerakkoord tussen D66, de VVD en het CDA is ook een toezegging opgenomen om ervoor te zorgen dat Nederlanders “niet sneller hun nationaliteit verliezen dan de Duitsers, Belgen, Fransen en Britten”, wederom met dank aan de SNBN.
Een duidelijke keuze
Gegeven het feit dat geen van deze landen hun burgers hun oorspronkelijke nationaliteit laat opgeven om een tweede nationaliteit aan te nemen, zou je denken dat dit de weg vrijmaakt voor iedereen die met een dergelijke keuze wordt geconfronteerd. Er is echter nog niets gezegd over hoe dit in de praktijk zou werken… of dat de nieuwe regering er alles aan zal doen om ervoor te zorgen dat dit wet wordt.
Tegenstanders van de dubbele nationaliteit stellen dat je niet loyaal kunt zijn aan twee landen, of dat je heel erg betrokken moet zijn bij Nederland om een Nederlands paspoort waardig te zijn. Maar dit is een romantisch idee dat dateert uit de tijd van de imperiums, en volledig in strijd is met de praktische aspecten van het moderne leven.
Het is ook een punt, dat Keij in het AD maakt. ‘Het aannemen van een andere nationaliteit’, zegt hij, ‘betekent niet noodzakelijkerwijs dat je je Nederlanderschap wilt opgeven.’ En dat is precies het punt.
Wat we misschien nodig hebben is een Stichting Buitenlanders Binnen Nederland – een stichting van vreemdelingen in Nederland – die dezelfde zaak vanuit een ander perspectief strijdt.
Geïnteresseerd? Stuur mij een bericht.
