Is het hebben van een hond een manier om lokale gemeenschappen op te bouwen?

Nederlandse woonwijken worden duurder, internationaler en gezinsgerichter. Per saldo verwelkomen de bewoners de veranderingen, zo blijkt uit nieuw onderzoek van ING.

Verhoogde levendigheid en meer sociaal contact zijn de belangrijkste redenen: 36% ziet de algehele verschuiving positief, 49% neutraal en slechts 15% negatief.

“Hoewel we de neiging hebben om onszelf te beschouwen als resistent tegen verandering, blijkt uit het onderzoek dat mensen er daadwerkelijk voor openstaan”, zegt Wim Flikweert, hoofd huisvestingsonderzoek bij ING. “Maar zorgen over overlast, openbare veiligheid en verspilling moeten serieus worden genomen.”

Er zijn ook nadelen: de lokale bevolking vindt dat er meer overlast is, de openbare veiligheid is achteruit gegaan en zelfstandige winkels verdwijnen. Bijna een kwart van de inwoners merkt dat er minder buurtwinkels zijn. Toch maakt de meerderheid zich desondanks geen zorgen over de toekomst van hun buurt en ziet ruim twee op de vijf de veranderingen als een kans.

Huiseigenaren zijn twee keer zo tevreden over hun woonsituatie als huurders: 61% tegen 31%. “Je buurt bepaalt je levenskwaliteit, maar als die verandert, wil je misschien verhuizen – en dat kan heel moeilijk zijn in deze krappe woningmarkt”, zegt Flikweert.

Uit het onderzoek blijkt dat langdurig ingezetenen, eigenaren van gezelschapsdieren en actieve leden van de gemeenschap het meest bijdragen aan een gemeenschapsgevoel. Een derde voelt zich persoonlijk verantwoordelijk voor zijn buurt en bijna de helft denkt in tijden van nood op lokale steun te kunnen rekenen.

Het uitlaten van de hond en het thuiswerken hebben beide de band met de buurt onverwacht versterkt. “Elkaar spontaan tegenkomen op straat is een belangrijk element bij het creëren van gemeenschappen – vooral hondenbezitters zullen beseffen dat hun huisdier een goede gespreksstarter is met buren”, aldus Flikweert.