Onderhandelen over Nederlandse trottoirs, kasseien en fietsen kan een beetje een nachtmerrie zijn en dat is voor mensen met twee goede voeten, in plaats van één, zoals Brandon Hartley ontdekte.
Ik woon in het centrum van Leiden, een mooi voorbeeld van een ‘15 minuten-stad’. Voor degenen die niet bekend zijn met de term: het beschrijft een gemeenschap waar een bewoner binnen die tijd te voet, met de fiets of met het openbaar vervoer overal kan komen waar hij heen moet.
Nadat ik tijdens mijn jaren in de Verenigde Staten ontelbare duizenden dollars in auto’s, verzekeringen en brandstof heb gedumpt, samen met reparaties en onderhoud, kan ik je niet vertellen hoe graag ik hier woon. Als ik ergens niet kan komen door erheen te lopen, gebruik ik de bus of de trein.
Maar deze idyllische kosmopolitische levensstijl kwam op mij neer nadat ik mijn linkervoet had geblesseerd. Ik werd op een ochtend wakker en had het gevoel dat ik bij elke stap die ik zette met potloodgommen werd neergestoken.
Ervan overtuigd dat ik een kleine verstuiking had die vanzelf zou verdwijnen, marcheerde ik die middag koppig naar onze lokale Albert Heijn om zoals gepland boodschappen te halen.
Leiden kende mij geen genade. Dingen die ik ooit gemakkelijk kon vermijden, werden gevaarlijke obstakels. Ik moest universiteitsstudenten ontwijken die naar hun telefoons staarden, in de hoop dat ik niet over een losse steen op de stoep zou struikelen of aangereden zou worden door een fietser wiens gedachten duidelijk ergens anders waren.
Een berucht kruispunt waar tientallen fietsen een looppad verstoppen, werd verder geblokkeerd door een bakfiets Ik parkeerde er zijdelings overheen, waardoor ik 10 meter lang op een fietspad moest strompelen om rond het cluster te komen. Erger nog, het leek alsof iedereen in de winkel met een winkelwagentje die middag hittezoekende raketten probeerde te imiteren, en ik was hun doelwit.
Al met al was het misschien gemakkelijker geweest om met een skateboard over de A5 te rijden in druk verkeer. Tegen de tijd dat ik thuiskwam, steeg mijn bloeddruk door het dak en was mijn pijnlijke voet klaar om zich daarboven aan te sluiten.
De prognose
Een paar dagen later vertelde mijn huisarts dat ik dat had fasciitis plantariseen blessure die vaak voorkomt bij langeafstandslopers, ballerina’s en anderen die dagelijks hun voeten martelen.
Hoewel ik graag zou willen zeggen dat ik mezelf heb verwond terwijl ik buiten het pad door de Alpen rende of een grote worp voor een uitverkochte zaal in het Palais Garnier was de oorzaak waarschijnlijk het overdrijven op een StairMaster in de sportschool.
Plantaire fasciitis het kan notoir moeilijk zijn om hiervan te herstellen. De huisarts zei dat ik de komende drie weken zo min mogelijk moest lopen.
Niet hiervoor gebouwd
Ik ben een redelijk actieve jongen, dus binnen een paar dagen had ik het gevoel dat ik vastzat in een Nederlandse remake van Achterruitvooral toen de temperaturen plotseling omhoog gingen en alle studenten in onze buurt zich begonnen te gedragen alsof ze op een voorjaarsvakantiereisje naar Ibiza waren.
Ik ben hier niet voor gebouwd. Maar Leiden was dat ook niet. Veel trottoirs in Leiden zijn niet breder dan een pizza, en zelfs op die plekken staan vaak fietsen geparkeerd of gejaagde bezorgers die er op schieten om alles te ontwijken, van fietsers tot meeuwen die in het zwerfvuil scheuren.
Ondertussen hebben onze hedendaagse stadsleiders blijkbaar maar een beperkt belang bij het veiliger maken van Leiden voor mensen met (tijdelijke) mobiliteitsproblemen. Recente “verbeteringen” aan onze straten hebben geleid tot het smaller maken van de trottoirs en het verhogen van de stoepranden.
Bewoners zelf zijn vaak nog minder attent.
Een artikel dat op 8 maart in het plaatselijke dagblad werd gepubliceerd, ging in op de problemen veroorzaakt door drukke wandelpaden. Er werd melding gemaakt van een incident waarbij een vrouw met haar bakfiets een voelstrip voor slechtzienden blokkeerde die naar een bushalte leidde. Ze kwam in botsing met een verkeersregelaar en weigerde het voertuig te verplaatsen.
Het is niet zo dat dit in andere steden in het land geen probleem is. Door de trottoirs in Amsterdam lijken die in Leiden in vergelijking op lege pakhuizen. Overal kunnen mensen onbeleefd, onbewust en wreed zijn.
Maar iedereen in dit overbevolkte land is één ongeluk verwijderd van een handicap, al dan niet permanent. Bovendien zullen zelfs de meest behendige mensen op een dag bejaard worden en niet meer zo bedreven zijn in het omgaan met de gevaren van de gemiddelde Nederlandse stad.
Het is iets dat ik in gedachten wil houden als ik weer op de been ben en weer door de verstopte straten van Leiden navigeer. Ik zou willen dat anderen hetzelfde zouden doen, vooral stadsplanners….
….of iemand die denkt een %@#@#!@ achter te laten bakfiets midden op een trottoir is prima.
