Onze vaste columniste Molly Quell vraagt zich af waarom zij in Nederland toegang heeft tot zo’n overvloed aan gratis boeken.
Het is misschien moeilijk te onthouden, maar een half decennium geleden bevond de wereld zich midden in pandemische lockdowns. Bars werden gesloten, feesten werden verboden en sociale media werden zo krankzinnig dat het fysiek pijn deed.
Ik ging ermee om zoals veel mensen: door veel te wandelen. Voeg daar nog een extreem energieke pitbull aan toe die zich ook enorm verveelde en de kroeg miste, en wandelen werd al snel mijn grootste hobby.
Niemand zal verrast zijn door deze onthulling, maar ik ben geen kil persoon. Als zodanig kan ik niet zomaar ronddwalen. Ik kan niet zomaar lopen zonder een doel. Ik heb een plan nodig. Ik heb een doel nodig.
Voer de mini biebjes. Of gratis kleine bibliotheken. Die dozen werden buiten huizen en parken gemonteerd of soms vrijstaand op een straathoek. Soms is het een plank. Soms is het een uitgebreid kabinet.
Ongeacht de buitenkant is het innerlijke doel het nobelste doel: het gratis weggeven van boeken.
Mensen laten boeken achter die ze niet willen, anderen nemen de boeken waarin ze geïnteresseerd zijn. Het is een glorieuze cirkel.
Ik maakte er mijn Covid-missie van om ze allemaal te bezoeken waar ik naartoe kon lopen.
Dit plan had veel voordelen. Lichaamsbeweging, frisse lucht, nieuwe boeken! Het had ook nadelen. Ik had een enorme voorraad boeken verzameld die ik vervolgens moest lezen. Ik probeer mezelf nog steeds onder deze substantiële schat uit te graven.
Het is waarschijnlijk onmogelijk om te weten wie de eerste heeft gemaakt minislab maar volgens de Little Free Library Foundation, een non-profitorganisatie gevestigd in de Verenigde Staten die mensen aanmoedigt hun eigen kleine bibliotheek op te zetten, heeft Todd Bol uit Wisconsin er in 2008 een gebouwd ter ere van zijn moeder, een onderwijzeres.
Bol wilde anderen inspireren hetzelfde te doen en richtte de stichting op met als doel het doel van Andrew Carnegie, namelijk het opzetten van 2.509 gratis openbare bibliotheken in de Engelssprekende wereld, te verslaan.
De groep bereikte dat doel in 2012.
Zoals zoveel dingen verspreidde de kleine bibliotheektrend zich. Volgens de stichting Little Free Library bedraagt het aantal wereldwijd nu 200.000.
Nederlanders lezen graag. Uit enquêtegegevens blijkt dat 85% van de Nederlandse volwassenen regelmatige lezers zijn.
Volgens een onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen telde Nederland er ongeveer 1.500 mini biebjes tegen 2020, wat waarschijnlijk een ondermaat is omdat u uw bibliotheek niet hoeft te registreren.
Tijdens mijn wandelingen ontdekte ik dat alle mini biebjes hadden een eigen karakter. Sommige zijn zorgvuldig onderhouden, schijnbaar elke dag opgeruimd, altijd in orde. Anderen zijn wild en losgeslagen, volgepropt met oude tijdschriften en verouderde reisgidsen.
Het is niet verwonderlijk dat de mini biebjes in de buurt van basisscholen of crèches zijn de meeste kinderboeken gevuld. In sommige wijken zijn alle boeken Nederlands. In andere gevallen allemaal in het Engels.
De inhoud ervan wordt gedicteerd door de lokale lezers. Als je een of twee vraatzuchtige fantasielezers in de buurt hebt, de buurt mini biebjes zal worden gevuld met George RR Martin en Robert Jordan. Liefhebbers van misdaad? Patricia Cornwell en Henning Mankell.
En het zijn niet alleen lokale boekenliefhebbers die een schattig kastje voor hun huis opzetten. In 2015 zette auteur Ronald Giphart een boekenruil op op het treinstation in Utrecht. Het idee was zo’n succes dat NS StationsBoekWissel heeft opgezet op vervoersknooppunten door het hele land.
Het is dus geen verrassing dat het dichtbevolkte en grotendeels beloopbare Nederland er veel lijkt te hebben mini biebjes.
Natuurlijk is er nog iets aantrekkelijks aan mini biebjes voor de Nederlandse bevolking: ze zijn gratis.
