Robine Rijke kan zich de eerste keer dat ze voor het eerst naar een cricketwedstrijd op televisie keek, moeilijk herinneren.
“Vroeger kon je het niet echt online bekijken, maar ik herinner me dat ik naar mijn plaatselijke cricketclub ging om de herenploeg het WK 2009 (in Engeland) te zien spelen.”
17 jaar later maakt ze nu deel uit van een ploeg die nu deelneemt aan de allereerste T20 World Cup ooit in Engeland en Wales, met alle wedstrijden op free-to-air tv in Nederland.
Rijke is een van de vier Nederlandse slagvrouwen die meer dan duizend punten hebben gescoord in T20Is, naast aanvoerder Babette de Leede, Sterre Kalis en opener Heather Siegers. Woensdag zal de grootste uitdaging ooit voor het team plaatsvinden, tegen India.
Dat is geen sinecure als je bedenkt dat ze een van de weinige cricketspelers is die geen sportachtergrond heeft en de sport pas toevallig leerde kennen toen de Haagse voetbalclub van haar broer flyers uitdeelde voor een introductiedag.
Tel daarbij op dat ze een 9-tot-5-baan heeft bij de Nederlandse Kansspelautoriteit en hier momenteel met onbetaald verlof is.
‘Het is een behoorlijke uitdaging om fulltime werk te combineren met fulltime cricket,’ zei ze terwijl ze in een café in Nottingham zat, nog steeds in het reine met wat de komende weken zouden kunnen brengen.
“We hebben doordeweeks meerdere trainingen en fitnesssessies, clubcricket in het weekend en ik speel ook hockey.
“Nadat we ons afgelopen januari hadden gekwalificeerd voor het WK in Nepal, was ik de ochtend na de landing weer op kantoor.
“Mijn werk is gelukkig heel ondersteunend. Soms ga ik naar mijn werk en daarna meteen naar de sportschool of train ik ‘s ochtends en doe dan’ s avonds een fitnesssessie. Overal waar ik kom, zit ik vol met vijf tassen!”
Behalve De Leede, die in Kaapstad woont en voor Western Province speelt, en Kalis, die onder contract staat bij Yorkshire, is geen van de spelers fulltime prof.
Beenspinner Caroline de Lange werkte op de afdeling neurologie van een ziekenhuis in Gouda en heeft onlangs haar baan opgezegd om op het WK te kunnen spelen.
“Het was een zware klus. Mensen kwamen binnen met beroertes en epileptische aanvallen en ik was de hoofdarts van de dienst die instructies gaf. Soms kreeg ik tussendoor vijf telefoontjes, dus het was behoorlijk gek om eerlijk te zijn”, zei De Lange.
“Afgelopen zomer moest ik direct na een nachtdienst de finale van een clubwedstrijd aanvoeren (lacht).”
De meeste spelers studeren nog aan de universiteit of zijn klaar met de middelbare school. Frédérique Overdijk, die in opleiding is tot tandarts, verliet een voorbereidend trainingskamp in Schotland voor twee dagen om een eindexamen af te leggen, en staat op het punt om de zevende plaats in te nemen als een off-spinning allrounder.
“Er was een tijd dat we moesten betalen om op tournee te gaan, we trainden jarenlang in sporthallen zonder cricketnetten en hadden geen fysioreisje bij ons. We kwamen uit het niets en nu trainen we bijna elke dag van de week en hebben we een fulltime coach”, aldus Rijke.
Winnen wordt dus des te belangrijker nu het vooruitzicht op professionele contracten in het verschiet ligt. Alle 12 deelnemende teams verdienen gegarandeerd een minimale prijzenpot van 247.500 dollar, terwijl elke overwinning in de groepswedstrijd hen 31.154 dollar oplevert.
Maar de resultaten zijn nog steeds secundair.
“Het geeft zoveel kracht dat de vrouwensport groeit, maar we hebben ook al die jaren meegemaakt waarin mensen bij onze clubs zeiden: ‘Oh, vrouwencricket is shit’. Nu kunnen we er trots op zijn dat onze prestaties hebben bewezen dat mensen ongelijk hadden”, voegt Rijke toe.
“We willen een voorbeeld stellen zodat meer jeugdmeisjes in onze voetsporen kunnen treden, want het is altijd hockey en voetbal geweest en dat is het ook geweest.”
Van sporthallen tot Headingley
De komende weken kunnen een bepalende periode voor de sport zijn. Na hun openingswedstrijd tegen zwaargewicht Bangladesh te hebben verloren, is India de volgende, gevolgd door Australië, Zuid-Afrika en Pakistan.
Het WK wordt gratis uitgezonden met Nederlands commentaar op de NOS, waarbij het ICC, het bestuursorgaan van de sport, alle wedstrijden ook live uitzendt op YouTube.
“We hebben precies wat we wilden op het gebied van intensieve wedstrijdoefeningen in uitdagende weersomstandigheden met vertragingen in de regen en harde wind”, zegt hoofdcoach Neil MacRae, die de afgelopen twee jaar een belangrijke rol heeft gespeeld bij het aanleren van een slimmere aanpak en het helpen organiseren van reguliere crickettours naar Groot-Brittannië.
Het toernooi is MacRae’s laatste aan het roer, nadat hij aan boord was gekomen van een “tweejarig project” tijdens zijn allereerste coachingoptreden met een damesteam.
“Ik doe niet alsof ik twee jaar geleden enig idee had over vrouwencricket. Het is duidelijk nog steeds cricket, maar sommige vereisten om een vrouwenteam te coachen, op het gebied van communicatie, het begrijpen van de groepsdynamiek, het begrijpen van de manier waarop vrouwencricket wordt gespeeld, moet ik echt bedanken voor de spelers die mij dat hebben geleerd.”
“Het is een groep Nederlandse vrouwen die niet verlegen zijn om je te vertellen wat ze denken, dus ze zijn heel Nederlands, heel direct. Ik heb daar echt van genoten, omdat ze je vertellen wat ze denken, en we snel verder kunnen komen, of het nu goed of slecht is.”
“Ik was hier alleen maar om hen te helpen elke hoek te bevechten in termen van de uitdagingen die ze hebben en het project dat ze wilden voortzetten. Ze hebben het buiten het veld gedaan en ze verdienen nu hun plaats op het WK.”
Wedstrijdschema (alle tijden in CEST):
Woensdag 17 juni 15.30 uur versus India
Zaterdag 20 juni 11.30 uur versus Australië
Donderdag 25 juni 19.30 uur versus Zuid-Afrika
Zaterdag 27 juni 11.30 uur versus Pakistan
